19 maart 2020

“Ik zag mijn vader niet meer”  

“Op mijn 30ste bezocht ik samen met mijn vader een oogarts voor controle. Mijn oogdruk was erg gestegen door het gebruik van corticosteroïde druppels om de ernstige eczeem in mijn ogen onder controle te krijgen. Terwijl ik met mijn vader door de gangen van het ziekenhuis liep leek hij ineens verdwenen."

 “Verdwenen uit mijn gezichtsveld, bleek later. Hoewel het een ware goocheltruc leek, was het echter één van de eerste tekenen van de oogziekte glaucoom. Aan de rand van mijn gezichtsveld was op een sluipende manier mijn zicht verdwenen door een vlek waar mijn vader zich op dat moment precies in bevond. Ik had geen benul wat er aan de hand was en hoe ik met de gevolgen moest gaan leven.” 

De 53-jarige Gea Dijkstra groeide op in de noordelijke provincies van Nederland maar woont nu in Elst. Door haar oogziekte dreigt Gea het laatste zicht dat ze nog heeft, te verliezen. “Mijn twee zoons zijn inmiddels uit huis, maar hun geluk is voor mij het belangrijkste wat er is. Het houdt me zelfs meer bezig dan de beperkingen waar ik dagelijks mee te maken heb.” Sinds 1998 zijn beide ogen aangetast, maar Gea gaat niet bij de pakken neerzitten. “In zingen heb ik een uitlaatklep gevonden en het geeft me kracht op momenten dat ik de situatie niet overzie.” 

Moed  

Handwerken was altijd een van mijn hobby’s en ik kon ontzettend genieten van een wandeling over de markt of een uitstapje naar nieuwe plekken. Tegenwoordig mijd ik de markt vanwege de drukte en is een uitstapje alleen leuk als ik iemand heb die me begeleidt. Het liefst mijn man, want bij hem voel ik me nooit opgelaten. Ik heb moed nodig om eropuit te gaan.” Gea houdt rekening met het weer. “De zon creëert schaduwen die ik aanzie als obstakels.” Felle zonnestralen ruilt ze daarom liever in voor bewolking, omdat ze dan het beste zicht heeft. En na een boodschap gaat ze het liefste vlug weer naar haar stille rustige huis, haar veilige plek. Wanneer Gea thuis is vult ze het huis met haar stem en daarmee verlegt ze haar focus naar wat ze wél kan. “Ik voel me in mijn kracht als ik zing en doe het dan ook het liefst de hele dag.” 

Ander zicht  

In 2004 en in 2013 is de oogdruk in Gea’s ogen opnieuw verhoogd, waardoor ze meerdere oogdruk verlagende operaties heeft moeten ondergaan. “Links zie ik alleen nog wat contouren en een paar kleuren. Details kan ik niet onderscheiden. Met mijn rechteroog zie ik niets aan de zijkanten, maar met het minimale zicht dat ik heb lukt het wel om scherp te stellen en mijn werk en vrijwilligerswerk achter de computer te doen.” Het leven van Gea is aangepast. Hoewel ze sóms anders zou willen, weet ze niet of haar leven er heel anders uit zou hebben gezien als ze niet was getroffen door glaucoom. “Het grootste gemis is niet dat ik geen auto meer mag rijden, ondanks dat ik mijn onafhankelijkheid kwijt ben. Het gaat niet om het ontbreken van een flitsende carrière, ondanks dat ik soms niet goed weet wat mijn toegevoegde waarde voor de maatschappij is. Het is de angst voor wat mij nog te wachten staat en de wereld waarin ik minder en minder mee kan komen.” Het zicht van Gea kan elke dag anders zijn, slechter, want een beter zicht zal ze nooit krijgen. Tenzij er door wetenschappelijk onderzoek een oplossing komt voor deze sluipende oogziekte. Het is Gea’s wens om het minimale zicht dat ze nog heeft te behouden.