05 maart 2021

“Ik ben afhankelijk van oogartsen en de ontwikkelingen in oogonderzoek”

“Zolang mijn ogen het doen geniet ik van de Hollandse vergezichten. Mijn gezichtsveld is nog scherp, alleen in de randen valt beeld weg. Het zicht dat is beschadigd zal niet meer herstellen. Was de diagnose maar eerder gesteld.”

Bea van Meeteren is 66 jaar en komt uit Zwitserland. Ze ontmoette haar Nederlandse man toen hij op vakantie was in Zwitserland en de liefde is nooit meer overgegaan. Ze woont nu 41 jaar in Nederland en ze is dol op het platteland. Vier maanden geleden kreeg ze de diagnose glaucoom aan haar linkeroog. Zolang haar ogen het doen geniet ze van de Hollandse vergezichten. “Mijn gezichtsveld is nog scherp, alleen in de randen valt beeld weg. Het zicht dat is beschadigd zal niet meer herstellen. Was de diagnose maar eerder gesteld.”

“Zo’n zeven jaar geleden zei mijn vader dat ik vaker mijn oogdruk moest laten meten. Hij had verhoogde oogdruk, maar ik weet niet of bij hem de diagnose glaucoom is gesteld. Ik vroeg mijn huisarts of ik naar aanleiding van mijn vaders advies mijn oogdruk zou kunnen laten meten. Hij reageerde verbaasd en vond het niet nodig. Helaas heb ik daarna nooit meer actie ondernomen om het te laten controleren. Een jaar geleden voelde het alsof er constant een haar in mijn linkeroog zat. Het was een heel raar gevoel. Een half jaar daarna ben ik toch maar naar de huisarts gegaan. Ik vertrouwde het niet, maar het gaf vooral veel ongemak. De huisarts dacht aan een oogontsteking en stuurde me met een zalf naar huis.

Betere voorlichting

Enkele maanden daarna merkte ik zichtbaar verschil in mijn linkeroog. Ik probeerde een afspraak te maken met een oogarts, maar dit bleek in tijden van corona niet gemakkelijk. Uiteindelijk mocht ik komen en werd direct duidelijk: een erfelijke variant van glaucoom. Ik was boos op mezelf dat ik niet sneller aan de bel had getrokken. En waarom had de huisarts niet sneller gehandeld? Bij een eerdere diagnose had ik al mijn zicht wellicht kunnen behouden! Nu was ik aan de randen van mijn linkeroog beeld kwijt. Het is toch gek dat er controles zijn om bijvoorbeeld kanker te signaleren, maar er geen controle is op de gezondheid van ogen? En dat terwijl de kans groot is dat je ogen achteruitgaan na je 40ste levensjaar. Ik pleit voor betere preventie en meer voorlichting! Mijn zoon gaat in ieder geval vanaf zijn 35ste onder controle bij de oogarts.
 

Afhankelijk van onderzoek

Ik gebruik nu dagelijks oogdruppels en ik heb een laserbehandeling gehad die helaas niet heeft geholpen. Meer dan dit kan ik niet doen. Ik was altijd al voorzichtig met mijn ogen en ik ben gelukkig niet snel in paniek. Ik doe er alles aan om zijn zicht niet slechter te laten worden, maar in feite heb ik daar geen invloed op. Ik ben afhankelijk van oogartsen en de ontwikkelingen in oogonderzoek. Dat kan mijn toekomstbeeld veranderen. Daar ben ik bereid voor te doneren. Ik hoop dat meer mensen dat doen!”