Glaucoom | Annemarie's ervaringsverhaal

Terug

Hoe groot de impact van glaucoom is, blijkt wel uit het verhaal van Annemarie. Samen met haar man en baby Lennard verhuisde ze in 2011 naar Zimbabwe om er als tropenarts aan de slag te gaan. Vijf jaar later kwam noodgedwongen een einde aan hun droom toen het zicht van Annemarie achteruit holde en ze daardoor haar werk niet langer kon doen.

Anderen helpen

 “In Afrika is een tekort aan artsen en ik wilde graag mensen helpen. Na mijn studie Tropengeneeskunde ging ik daarom samen met mijn man en onze baby naar Zimbabwe om te werken in een missieziekenhuis. Vooral boeren kwamen naar ons toe voor bevallingen, keizersnedes, gebroken botten, infecties en brandwonden. In de tussentijd kregen we nog twee gezonde zoons. Een mooi avontuur waar na vijf jaar abrupt een einde aan kwam…

Ik dacht gewoon een bril nodig te hebben en ging naar de naastgelegen oogkliniek. Al snel bleek er meer aan de hand te zijn, maar wat precies kon niemand me vertellen. We zijn de hele wereld over gereisd voor een diagnose. In Het Oogziekenhuis Rotterdam kreeg ik uiteindelijk te horen wat ik heb: normaledrukglaucoom.

Het ging echt niet meer

Door mijn zichtverlies kwam noodgedwongen een eind aan mijn werk als tropenarts. Ik wilde niet bij de pakken neerzitten en vond een baan in Nederland als docent op de Verloskunde Academie. Tot mijn grote spijt moest ik vorig jaar ook daarmee stoppen. Ik was zo moe van het reizen en het proberen om toch alles te zien. Het ging echt niet meer.

Anders dan de meeste mensen met glaucoom mist bij mij juist het centrale zicht. Ik kan niet meer lezen en geen gezichten meer zien. Dat laatste vind ik het moeilijkste. Doordat je geen oogcontact meer hebt, mis je sociale interactie. Om te leren omgaan met mijn visuele beperking ben ik nu fulltime aan het revalideren bij Koninklijke Visio. Ik
heb contact met lotgenoten, leer er met een stok lopen, braille lezen en een computer gebruiken zonder zicht. Ik kom eindelijk aan mezelf toe.

Onderzoek naar glaucoom

Over normaleoogdrukglaucoom is nog zo weinig bekend. Het enige wat er gedaan kan worden is de oogdruk extra laag houden om schade aan de oogzenuw af te remmen. Dat ik langzaam blind word is zo’n heftig vooruitzicht dat ik er zo min mogelijk aan probeer te denken. Ik stop het weg. Toch zal ik me in de toekomst moeten redden zonder mijn ogen.

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk wetenschappelijk onderzoek is, zoals dat van het Maastricht UMC. We weten nog zo weinig over glaucoom en waarom het ontstaat. Er zijn echt antwoorden nodig.”